Tina Hrevušová aka Tina Bxtq "Naegleria fowleri"
Gdzie kończy się współistnienie, a zaczyna pasożytnictwo? Najnowsza instalacja Tiny Bxtq prowadzi widzów w świat inspirowany amebą Naegleria fowleri – mikroskopijnym organizmem, który stał się punktem wyjścia do refleksji nad relacjami między ludzkimi i nieludzkimi formami życia.
Jaka jest granica między współżyciem a pasożytowaniem? Kto zjada kogo i dlaczego tak skomplikowany organ, jakim jest mózg, może stać się ofiarą maleńkiej ameby?
W swojej instalacji Tina Bxtqinspiruje się maleńkim organizmem o nazwie Naegleria fowleri, który występuje w zapomnianych oczkach wodnych, nierzadko ukrytych w pomieszczeniach byłych fabryk i pustostanach.
Już te miejsca same w sobie stanowią inspirację dla prac Tiny, zanurzonych głęboko w słodko-horrorowej estetyce, w której każdy detal odgrywa swoją rolę – od maleńkich przyssawek, przez kostno-cielesne czułki, po przypominające grzybnię sieci powiązań.
Ameba, której prawdopodobieństwo dostania się do mózgu jest bardzo niskie i wymaga kontaktu wody z górnymi drogami oddechowymi, uszkadza komórki nerwowe i doprowadza do silnego zapalenia mózgu, którego skutkiem może być śmierć. W kolejnej edycji serii wystaw zatytułowanej Catch Me If You Can zamiast wcielania się pojawia się pasożytowanie jako metafora relacji między ludzkimi i nieludzkimi istotami. Artystka opowiada historię ameby od podszewki, poszerzając ją o momentami drastyczne, zawieszone między różem a horrorem obiekty o niesamowitej widzialności.
TINA HREVUŠOVÁ
Tina Hrevušová (ur. 1998) studiowała na Akademii Sztuki, Architektury i Designu (UMPRUM) w Pradze, a obecnie dokończyła dyplom i obroniła tytuł magistry sztuki na Akademii Sztuk Pięknych(AVU) w Pradze.
W swojej praktyce artystycznej porusza się pomiędzy rysunkiem i malarstwem a rzeźbą oraz instalacją, łącząc te media z performansem. Wszystkie te procesy pozostają ze sobą w ścisłej relacji wzajemnie się uzupełniają i płynnie przechodzą jeden w drugi.
Za pomocą wyobraźni poszukuje nowych sposobów doświadczania i postrzegania świata. Konkretyzując to, co wewnętrzne, przypomina o kwestiach ontologicznych – paradoksalnie tych, o których najłatwiej zapominamy w rzeczywistości zdominowanej przez materializm.
Jej twórczość opiera się na dekonstrukcji ludzkiej tożsamości i kreowaniu nowej, odrzucającej ludzką formę. Często koncentruje się na konkretnych emocjach lub metaforycznie przedstawionych procesach psychicznych.
Pracuje w sposób przypominający badanie poprzez doświadczenie – wiele jej realizacji należy odczytywać w kontekście całej praktyki artystycznej. Poszczególne prace rozwijają się nabazie wcześniejszych, odpowiadają na nie, konstruują je i jednocześnie dekonstruują. Mają charakter doświadczeniowy i często efemeryczny.
Artystka postrzega tożsamość jako formę energii, której właściwością i zadaniem jest nieustanne rozwijanie się oraz transformacja. Łączy to, co niewidzialne, z tym, co ostentacyjnie oczywiste, a cielesność i dyskomfort zestawia z czułą, uwodzicielską estetyką. Inspirację czerpie z życia organizmów pozaludzkich, owadów, nieświadomości, języka snów, anatomii, dyskomfortu ilęku. Interesują ją przestrzenie pomiędzy językiem, traumą, potwornością awyobrażeniami o inności.
